Hemelse liefde

Onderstaand sprookje is een hoofdstuk uit het boek in bewerking “De reis terug naar de Bron”. De intentie is om dit boek uit te geven samen met een erop aansluitende documentaire op DVD..

Angelo en Dea

Er was eens een ziel, Angelo geheten, die op weg was naar de aarde om te incarneren als jongen. Deze ziel was, vanuit het aardse tijdsbegrip gezien, al een poosje niet meer op aarde geweest. In de tussenliggende periode had deze Angelo niet stil gezeten; op tal van plekken in het universum had hij nieuwe ervaringen opgedaan. Het was zijn taak om die ervaringen te delen op aarde. Geen makkelijke taak, want hij was zich ervan bewust dat hij bij zijn incarnatie in een menselijk lichaam ook door de sluier van de vergetelheid moest gaan. En ook zag hij ertegen op om op aarde weer mee te doen aan de voortdurende strijd tussen mensen en volkeren. Verzachtend was wel de wetenschap dat in de periode dat hij op aarde zou zijn, er een begin zou worden gemaakt aan een nieuw tijdperk van meer liefde en vrede.

Als de Angelo de aarde naderde, kwam hij een andere ziel tegen. Deze ziel, Dea, was als meisje geïncarneerd in hetzelfde gezin waar Angelo als jongen zou gaan incarneren. Het meisje was als embryo na vijf maanden in de baarmoeder overleden waarna het lichaampje via kunstmatige weeën opgewekt moest worden. De ziel van dit meisje had het lichaam weer verlaten en was op weg terug naar hogere sferen. En ook al was het maar een korte levenservaring voor Dea geweest, het was toch een heftige en intensieve ervaring die haar ziel weer een belangrijke stap verder had gebracht in haar zielsevolutie. Ze had ook de pijn en verdriet van haar biologische ouders ervaren die als jonge volwassenen het moeilijk vonden om de rouw te nemen. Die pijn en dat verdriet hadden ook haar ziel beroerd. En ze wilde graag met haar Hogere Zelf deze ervaringen evolueren. Ze wilde begrijpen en inzien waarom ze zo snel dood moest. En wat de betekenis was van ‘dood’ in haar zielsevolutie.

Op een bepaald moment en op een bepaalde plaats kruisten hun paden elkaar. Dea en Angelo keken elkaar aan. Een blik van diepe herkenning. Een intense liefde werd voelbaar tussen hen. Angelo herkende in haar de ziel waar hij in al die incarnaties in deze cyclus op aarde naar had verlangd. In elk partner op aarde dacht Angelo deze ziel weer teruggevonden te hebben. En ook al ontstond er soms een hele diepe band tussen de partners, soms ook niet, die ene had hij nog niet aangetroffen. Dat werd hem elke keer duidelijk als hij tussen twee levens dit in hogere sferen met zijn Hogere Zelf evolueerde. Volgens zijn Hogere Zelf was de kans op het ontmoeten van die ene, grote liefde pas mogelijk als je als oude ziel in je latere incarnaties zou terechtkomen.

Dea was helemaal verrast en verheugd dat ze Angelo hier tegenkwam. Het verzachtte haar pijn van de doodservaring en het verdriet van de ouders. Misschien was dat wel de betekenis van dit kortstondige leven en haar dood; dat ze eindelijk haar grote liefde weer zou ontmoeten na zoveel levens op aarde naar elkaar verlangd te hebben. Wat een liefde voelde ze. Maar ze realiseerde zich ook dat Angelo naar de aarde ging en dat zij terug ging naar hogere sferen. Ze zag maar één oplossing: Angelo uitnodigen om met haar mee te gaan.

Dea pakte de handen van Angelo vast, trok hem naar haar toe en gaf hem een innige omhelzing en vroeg toen:

“Ga je mee met mij terug naar Huis, naar de Bron?” Angelo twijfelde geen moment; het idee dat hij haar weer kwijt zou raken, was voor hem een absolute reden om volmondig toe te stemmen.

alles-is-liefde.nl-7-tips-die-helpen-van-zielsliefde-te-genieten

In een diepe omarming begonnen zij aan de reis terug naar Huis, naar de Bron. Wat er toen gebeurde was wonderbaarlijk; er ontstond een intens diep liefde, zo zuiver en puur. Ze wilden alleen maar bij elkaar zijn. Zoals een verliefd stelletje op aarde. Maar het was anders; bij een verliefd stelletje op aarde is het vaak zo dat je in de ander de vervulling gespiegeld krijgt die bij jezelf ontbreekt Het mooie van de liefde tussen Angelo en Dea was dat het voelde als een liefde zowel voor zichzelf als voor de ander. Daardoor voelde deze liefde zo harmonieus. Alsof liefde zo bedoeld was. Echte hemelse liefde. De liefde mocht voor hen een eeuwigheid duren. Tot in het oneindige.

Terwijl ze zoveel vreugde ondervonden van hun samenzijn en hun liefde verschenen daar ineens de energieën van hun voorouders en zij begonnen op Dea en Angelo druk uit te oefenen:

“Het is heerlijk voor jullie dat jullie deze hemelse liefde mogen ervaren, maar het is voor jullie nog te vroeg om de terugreis naar Huis, naar de Bron te maken. Jullie zullen allebei weer moeten incarneren als mens op aarde. Ons dringende advies is om elkaar los te laten en dat jullie teruggaan naar de aarde.”

Dea en Angelo keken elkaar aan. Terug naar de aarde? Eindelijk elkaar gevonden en dan deze eindeloze liefde loslaten? Ze kusten elkaar en zeiden tegen de voorouders:

“Nee, wij gaan niet terug. De aarde is een prachtige planeet, maar wat de mensheid ervan gemaakt heeft, is verschrikkelijk. Oorlogen tussen landen, strijd tussen mensen, verwoesting van de natuur, vervuiling van het leefmilieu, leegplundering van de bodem alleen maar vanuit hebzucht naar geld. Nee, die aarde is niet onze plek. Wij hebben elkaar gevonden, onze grote liefde, en we gaan nu samen de reis maken naar Huis, naar de Bron.”

En Dea en Angelo vervolgden samen hun reis, in een innige liefdesomhelzing en vastbesloten om elkaar nooit meer los te laten. Maar klaarblijkelijk konden Dea en Angelo niet voor zichzelf besluiten, want nu verscheen er weer een energie. Het was de energie van eenbeeld van Bob menselijke incarnatie van Angelo in de periode van de Renaissance in Italië aan het begin van de 16e eeuw, waar hij in de kringen van de kunstenaar Michelangelo had geleefd. Deze zei:

“Angelo, wij zijn energieën van dezelfde ziel. Jij moet echt terug naar de aarde om daar te incarneren als mens. En dat ‘moeten’ is een innerlijk moeten van onze ziel.”

Angelo begreep dat het nu menens was. Dat werd hem helemaal duidelijk toen ook het Hogere Zelf verscheen. Angelo voelde de enorme kracht van de aanwezigheid van zijn Goddelijke deel. Het Hogere Zelf nam het woord.

“Je weet van onze afspraak. Dit is het moment dat jij naar de aarde gaat, omdat de aarde en de mensheid op aarde nu en in de komende eeuw een enorme sprong gaan maken in ontwikkeling. Dit natuurlijk allemaal gezien vanuit het aardse tijdperspectief. Jij zult eerst weer helemaal ondergedompeld raken in de sluier van vergetelheid. Je zult zelfs mee gaan doen aan de spelletjes van het systeem op aarde. Op een gegeven moment zul je ontwaken, zul je je weer gaan herinneren wie je bent en zul je je de inzichten herinneren die je tijdens je reis door het universum opgedaan hebt. Op aarde zul je geholpen worden door bepaalde dingen die je pad kruisen en bepaalde mensen die je ontmoet. Jij zult vervolgens met jouw specifieke kwaliteiten een manier vinden om jouw bewustzijn met anderen te delen en zo bij te dragen aan de overgang van het oude naar het nieuwe paradigma.”

Angelo herinnerde zich weer dat ze daar over gesproken hadden, maar hij had het weggedrukt, omdat de liefde voor Dea zo overweldigend was. Hij sputterde nog een beetje tegen.

“Maar mijn liefde voor Dea is zo groot en zo mooi”.

“Dea zal over enkele jaren ook opnieuw op aarde incarneren als mens. Ook zij heeft een taak binnen het overgangsproces van het oude naar het nieuwe paradigma”, zo lichtte het Hogere Zelf toe.

“Zij heeft nu alleen nog wat tijd en rust nodig om bij te komen van haar laatste ervaring op aarde. En één ding is zeker, jullie zullen elkaar op een gegeven moment op aarde tegenkomen. En hoewel jullie liefde meteen voelbaar is, zullen jullie ook ervaren hoe je geschiedenis als mens je beperkt. En je zult ook ontdekken dat het nodig is om eerst als mens heel te worden. Dat betekent dat je zowel het mannelijke als het vrouwelijke in jezelf lief kunt hebben. Pas dan kun je die beperkingen als mens overstijgen. En pas dan wordt het mogelijk om de reis terug naar Huis, naar de Bron te gaan maken, alleen of met je geliefde.”

Angelo en Dea ervoeren nu een verscheurende pijn. Ze wilden elkaar niet weer loslaten, zoals gebeurde toen hun gezamenlijk ziel die kwam vanuit de Bron, werd gesplitst in twee complementaire helften: een mannelijk deel en een vrouwelijk deel. Het verdriet bij beiden was zo intens groot, maar ze wisten dat er geen andere weg was. Er volgde een laatste innige omhelzing alsof ze hun liefde daarmee wilden vereeuwigen.

En toen ging Angelo met een enorme val terug naar de aarde. Tijdens die val had hij het gevoel in miljoenen stukjes uiteen te barsten. Hij kwam aan op aarde en incarneerde als mens. En hij leefde nog lang en gelukkig, en soms ook ongelukkig. Want zo is het leven nu eenmaal op aarde.

Bob Kukler

 

 

6 gedachten over “Hemelse liefde

  1. Sabine Francet

    hey dear friend

    thanks for the lovely story

    i live since a time with the question of twins

    maybe my life is given the answers

    in the feelings i have for an nice man i met

  2. Sandra Ammerlaan

    Ik vind vooral de ervaring hoe de geschiedenis als mens je beperkt, echt zo vreselijk pijnlijk, letterlijk en figuurlijk…. Kom je elkaar tegen op het meest onbedachte moment, op de meest onverwachte plek ter wereld, en blijkt dat alles wat je ooit geloofde of dacht niet te kloppen. Ineens is het net of je op een andere planeet bent waar alles ineens klopt, en ineens is alles helemaal compleet terwijl je nooit wist dat je iets kwijt was… Op dat moment ook niet wetende wat er nu precies gebeurde. Een heel pijnlijk afscheid, contact op afstand, maar niet begrijpen wat er werkelijk echt is, te grote verschillen, onmogelijk te overbruggen, pijnlijk uiterst pijnlijk het gevoel te hebben alsof je iets mist, kwijt bent, het gevoel alsof je in een spagaat tussen 2 werelden bungelt. Wetende dat het op aards niveau niet haalbaar is samen te zijn en ook niet zo bedoeld. Dat langzaam beginnen te accepteren en begrijpen, dat ik als mens inderdaad heel moet worden, maar geen idee hebbende hoe ik dat voor elkaar ga krijgen, een enorme zoektocht, of is het ontwaken? Het gevoel hebben alsof helemaal niets meer echt is, alsof er niets van mijn hele leven meer klopt, mijn eigen waarheid moeten vinden, hoewel je ook niet echt weet waar je zoeken moet, ja in jezelf, maar die weg lijkt ook niet de makkelijkste want ik ben die weg ergens een keer kwijtgeraakt, verdwaald….. En de tom tom kent die route ook niet…. Hoe moeilijk het op dit moment ook lijkt, en hoe pijnlijk het soms ook voelt, hoe verdrietig ik soms nog ben, toch voelen dat ik het ook niet had willen missen, al was het maar zo kort, veel te kort… Erop moeten vertrouwen dat dit niet zomaar was, loslaten van angst en machteloosheid, maar onvoorwaardelijk liefhebben….. Oh mijn ziel verlangt op dit moment echt zo naar de bron…..

  3. Paula

    Wat een mooi verhaal. Het is zeker de moeite waard om met het boek verder te gaan.
    Ik zou het graag willen lezen als het klaar is.

Reageren mag hier:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s