De mist van Galicia

Bijdrage van: Elly de Lezenne Coulander

engelse vlag

Daar zit ik dan, verwachtingsvol, op de rug van Duvia, een camelkleurige merrie. Vlak voor me zit Antonio, de eigenaar van Duvia, op zijn schimmel Crema. OLYMPUS DIGITAL CAMERADit is mijn eerste rit op een paard en dan ook nog in Spanje met een Spanjaard die geen woord buiten de deur spreekt en ik die geen woord Spaans spreekt. Toch heb ik hier erg naar uit gekeken. Het is een cadeautje aan mezelf als afsluiting van een intensieve periode van workshops geven en ontvangen in Galicië.

Antonio heeft me de leidsels van Duvia in handen en in gebarentaal wat instructies gegeven en direct blijkt al dat ik die niet helemaal goed of eigenlijk helemaal niet heb begrepen. Als ze moet gaan lopen, trek ik de teugels strak en blijft ze stokstijf stilstaan. Ja, zo werkt het natuurlijk niet als ik haar de ruimte niet geef om te bewegen. Gelukkig is dat snel gecorrigeerd en als ik de teugels laat vieren verlaten we het erf met z’n vijven en gaan we op pad. Nummer vijf, de hond, wordt teruggestuurd, maar daar heeft ze helemaal geen zin in. Ze vindt het veel te leuk om met Antonio, mij en de twee paarden mee te rennen en er moet een familielid aan te pas komen om haar terug te halen.

Best spannend zo’n eerste rit en ook nog wat onwennig om met de bewegingen van het paard mee te gaan. Op een bepaalde manier voelt het ook vertrouwd. We zijn al snel bij het bos en dan moet ik snel bukken voor de takken waar ik anders met gemak onderdoor gelopen zou zijn. Tja, dit is toch even anders zo hoog op Duvia, maar toch zit ik in volledig vertrouwen op haar rug. Ze is erg nieuwsgierig, want iedere keer wil ze weer ergens aan snuffelen. Als ik mijn beste Engels, Frans en Italiaans bij elkaar veeg en er een Spaanse slag aan geef, ben ik in staat om Antonio duidelijk te maken dat ze erg nieuwsgierig is. Hij moet lachen en maakt mij duidelijk dat ze daar als hij haar berijdt de kans niet voor krijgt. Ja, die snap ik. Ik geef natuurlijk totaal geen leiding aan het dier! Dat laat ze me duidelijk zien! Gelukkig voor mij is ze ook bij Antonio aangelijnd en die trekt haar regelmatig bij de les.

Ik merk hoe prettig het is om de cadans van het paard te volgen. Mijn onderrug wordt heerlijk gemasseerd. Na het bos komen we op een verharde weg en het ritmische geklikklak van de hoeven werkt ontspannend, voor mij. Niet voor de honden die de huizen bewaken waar we langskomen. Als ze ons horen, begint de dichtstbijzijnde te blaffen en de rest stemt in, zodat we worden begeleid door een koor van blaffende honden. Het stoort de paarden voor geen meter. Kennelijk zijn ze dit wel gewend. Als we het dorp weer uit zijn, schrik ik me wild als Duvia plotseling in draf gaat. Heb ik nou iets gedaan of …..? Dat blijft een raadsel, maar ik begin er schik in te krijgen en Crema begint ook te draven. Door op de bewegingen van Antonio te letten, begin ik het een klein beetje onder de knie te krijgen. Inmiddels zijn we al een eind de berg op en de uitzichten in de avondzon worden steeds mooier. Antonio wijst op de mist die komt opzetten en op een gegeven moment haalt die ons in en rijden we onder een bewolkte hemel. Als we op een uitzichtspunt boven de zee komen, is hij teleurgesteld dat ik de zee bijna niet meer kan zien. Voor mij maakt dat helemaal niets uit, de zee is zo veel fascinerender met die slierten nevel. Ik neem het bijzondere uitzicht met volle teugen in me op.

Als we weer doorrijden geeft hij mij de keus om verder de berg op te gaan of weer terug naar huis te rijden. Ik heb het zo naar mijn zin, dat ik graag verder wil en dat doen we ook. Duvia heeft de neiging om iedere keer achter Crema te gaan lopen en met geen mogelijkheid krijg ik het voor elkaar om haar weer naast Antonio te krijgen, behalve als hij haar er weer naast trekt. Iedere keer zit ik dan met mijn stijgbeugel tegen het achterbeen of de dij van Crema aan die dat uiteraard niet echt geslaagd vindt. Weer let ik op Antonio hoe hij ‘richting’ aangeeft. Ah, ik moet wat met die teugels. Als ik de teugels eens even goed ter hand neem, krijg ik het door. Ja, hoor, ze luistert, nou ja, luisteren, ze begrijpt wat ik bedoel en doet dat gewoon. Vanaf dat moment heb ik geen botsingen meer met Crema.

Doordat het zo bewolkt en nevelig is geworden, is de temperatuur inmiddels aardig gezakt. Toch wil ik nog niet terug en we gaan steeds hoger de berg op. Antonio daagt me regelmatig uit om te draven en ik ga die uitdaging aan. Ik zie er ongetwijfeld als een aardappelzak uit op mijn ‘caballo’, maar dat zal me een zorg zijn. Er is geen haar op mijn hoofd die ook maar dénkt dat ik van haar rug zal vallen. En eerlijk gezegd vertrouw ik er ook op dat Antonio – een zeer ervaren caballero – mij geen dingen zal laten doen waarvan hij maar even denkt dat ik dat niet aan kan. Het is namelijk de overbuurman van de eigenares van het huis waar ik logeer en zij kan hem in goed verstaanbaar Spaans uitleggen hoe ze daarover zou denken. Nog even en ik begin me al een echte amazona te voelen.

We komen langs een gedeelte van de berg waar kaalslag gepleegd wordt en mijn hart huilt als ik al die omgekapte bomen zie. Wat jammer, wat jammer toch, dat zulke oude bomen het veld moeten ruimen voor wie weet wat voor bebouwing. Ook hier dus in dat mooie, oude Galicië met zijn ongerepte natuur. Wat zou ik daar graag met Antonio over willen praten, maar daarvoor schiet mijn Spaanse taalbeheersing helaas te kort. Het blijft dan ook bij mijn eigen gedachten en ik ben blij als we dit trieste stukje natuur een stuk voorbij zijn.

Blijkbaar zijn we inmiddels redelijk dicht bij de top gekomen en als ik wil, gaan we dat laatste steile stuk nog omhoog. In draf wel te verstaan. En natuurlijk wil ik dat! Ik geef me er volledig aan over en ben verbaasd hoeveel grip een paard heeft op het rotsige stuk tussen de bomen door. Ik moet me wel heel goed concentreren om goed op het paard te blijven zitten.OLYMPUS DIGITAL CAMERA Als we de laatste bomen voorbij en bijna op de top zijn, is het eerste wat ik daar zie een drietal wilde paarden. Ze rennen van rechts naar links en blijven op een afstandje nieuwsgierig staan.

Bovendien voel ik de zon weer op mijn gezicht. Als we de top van de berg bereiken, maakt mijn hart een sprongetje. Ik heb een geweldig uitzicht. Onder me zie ik zowel wolken als nevelslierten voorbij gaan. Heel ver in de diepte zie ik tussen de nevelslierten door de Atlantische Oceaan. Om over wat rotsen te kunnen klimmen, stappen we van de paarden af. Er heerst een serene rust boven op die top. Ik voel de harteklop van moeder aarde onder me en de verbinding met de oneindige kosmos boven me. Hier op deze plek voel ik me zo één met het al dat mijn hart helemaal openbarst. Ik voel de eenheid hier zo sterk, dat ik behoefte heb om een klein ritueel te doen. Ik zoek een mooie plek op en begin te zingen. De klanken klinken op vanuit mijn hart. Als ik klaar ben, pak ik mijn waterflesje en breng nog een plengoffer. Ik geef iets terug aan deze bijzondere plek als dank voor wat hij mij op dit moment geeft.

Als we de paarden weer bestijgen, ben ik in de veronderstelling dat ik het mooiste van deze plek nu wel ervaren hebt. Maar Antonio heeft nog meer voor mij in petto. We rijden een klein stukje naar beneden en weer komen er wilde paarden onze richting uit. Ze passeren op gepaste afstand. Als ik hen een poosje gevolgd heb met mijn ogen en mijn hoofd naar rechts draai, zie ik dat boven de oceaan de zon langzaam in de mist verdwijnt.OLYMPUS DIGITAL CAMERA De kleuren zijn zo mooi, zo betoverend. Ze veranderen voortdurend: geel, goud, rood, paars, mauve, roze, violet, indigo. Daar zit ik dankzij Duvia boven op een Spaanse berg, in volledige verbinding met moeder aarde en de kosmische vader. Het is een schouwspel dat me raakt van top tot teen, zo spectaculair. We blijven daar staan tot de zon helemaal in de nevelen is verdwenen en er geen zonnestraaltje meer te zien is. Met die nevel om ons heen is het alsof we in een mystieke wereld belanden, in de wereld van de Nevelen van Avalon, maar dan in Galicië. In stilte beginnen we de afdaling. Als ik terug ben bij mijn medecursisten zit ik nog met mijn hoofd in de wolken. Mijn lichaam is er wel, maar helemaal geland ben ik nog niet. Wat een geweldige ervaring: mijn eerste rit te paard. Dank je wel Duvia, dank je wel Antonio.

© Elly de Lezenne Coulander

Reageren mag hier:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s