Maandelijks archief: november 2014

De mist van Galicia

Bijdrage van: Elly de Lezenne Coulander

engelse vlag

Daar zit ik dan, verwachtingsvol, op de rug van Duvia, een camelkleurige merrie. Vlak voor me zit Antonio, de eigenaar van Duvia, op zijn schimmel Crema. OLYMPUS DIGITAL CAMERADit is mijn eerste rit op een paard en dan ook nog in Spanje met een Spanjaard die geen woord buiten de deur spreekt en ik die geen woord Spaans spreekt. Toch heb ik hier erg naar uit gekeken. Het is een cadeautje aan mezelf als afsluiting van een intensieve periode van workshops geven en ontvangen in Galicië.

Antonio heeft me de leidsels van Duvia in handen en in gebarentaal wat instructies gegeven en direct blijkt al dat ik die niet helemaal goed of eigenlijk helemaal niet heb begrepen. Als ze moet gaan lopen, trek ik de teugels strak en blijft ze stokstijf stilstaan. Ja, zo werkt het natuurlijk niet als ik haar de ruimte niet geef om te bewegen. Gelukkig is dat snel gecorrigeerd en als ik de teugels laat vieren verlaten we het erf met z’n vijven en gaan we op pad. Nummer vijf, de hond, wordt teruggestuurd, maar daar heeft ze helemaal geen zin in. Ze vindt het veel te leuk om met Antonio, mij en de twee paarden mee te rennen en er moet een familielid aan te pas komen om haar terug te halen.

Best spannend zo’n eerste rit en ook nog wat onwennig om met de bewegingen van het paard mee te gaan. Op een bepaalde manier voelt het ook vertrouwd. We zijn al snel bij het bos en dan moet ik snel bukken voor de takken waar ik anders met gemak onderdoor gelopen zou zijn. Tja, dit is toch even anders zo hoog op Duvia, maar toch zit ik in volledig vertrouwen op haar rug. Ze is erg nieuwsgierig, want iedere keer wil ze weer ergens aan snuffelen. Als ik mijn beste Engels, Frans en Italiaans bij elkaar veeg en er een Spaanse slag aan geef, ben ik in staat om Antonio duidelijk te maken dat ze erg nieuwsgierig is. Hij moet lachen en maakt mij duidelijk dat ze daar als hij haar berijdt de kans niet voor krijgt. Ja, die snap ik. Ik geef natuurlijk totaal geen leiding aan het dier! Dat laat ze me duidelijk zien! Gelukkig voor mij is ze ook bij Antonio aangelijnd en die trekt haar regelmatig bij de les.

Ik merk hoe prettig het is om de cadans van het paard te volgen. Mijn onderrug wordt heerlijk gemasseerd. Na het bos komen we op een verharde weg en het ritmische geklikklak van de hoeven werkt ontspannend, voor mij. Niet voor de honden die de huizen bewaken waar we langskomen. Als ze ons horen, begint de dichtstbijzijnde te blaffen en de rest stemt in, zodat we worden begeleid door een koor van blaffende honden. Het stoort de paarden voor geen meter. Kennelijk zijn ze dit wel gewend. Als we het dorp weer uit zijn, schrik ik me wild als Duvia plotseling in draf gaat. Heb ik nou iets gedaan of …..? Dat blijft een raadsel, maar ik begin er schik in te krijgen en Crema begint ook te draven. Door op de bewegingen van Antonio te letten, begin ik het een klein beetje onder de knie te krijgen. Inmiddels zijn we al een eind de berg op en de uitzichten in de avondzon worden steeds mooier. Antonio wijst op de mist die komt opzetten en op een gegeven moment haalt die ons in en rijden we onder een bewolkte hemel. Als we op een uitzichtspunt boven de zee komen, is hij teleurgesteld dat ik de zee bijna niet meer kan zien. Voor mij maakt dat helemaal niets uit, de zee is zo veel fascinerender met die slierten nevel. Ik neem het bijzondere uitzicht met volle teugen in me op.

Als we weer doorrijden geeft hij mij de keus om verder de berg op te gaan of weer terug naar huis te rijden. Ik heb het zo naar mijn zin, dat ik graag verder wil en dat doen we ook. Duvia heeft de neiging om iedere keer achter Crema te gaan lopen en met geen mogelijkheid krijg ik het voor elkaar om haar weer naast Antonio te krijgen, behalve als hij haar er weer naast trekt. Iedere keer zit ik dan met mijn stijgbeugel tegen het achterbeen of de dij van Crema aan die dat uiteraard niet echt geslaagd vindt. Weer let ik op Antonio hoe hij ‘richting’ aangeeft. Ah, ik moet wat met die teugels. Als ik de teugels eens even goed ter hand neem, krijg ik het door. Ja, hoor, ze luistert, nou ja, luisteren, ze begrijpt wat ik bedoel en doet dat gewoon. Vanaf dat moment heb ik geen botsingen meer met Crema.

Doordat het zo bewolkt en nevelig is geworden, is de temperatuur inmiddels aardig gezakt. Toch wil ik nog niet terug en we gaan steeds hoger de berg op. Antonio daagt me regelmatig uit om te draven en ik ga die uitdaging aan. Ik zie er ongetwijfeld als een aardappelzak uit op mijn ‘caballo’, maar dat zal me een zorg zijn. Er is geen haar op mijn hoofd die ook maar dénkt dat ik van haar rug zal vallen. En eerlijk gezegd vertrouw ik er ook op dat Antonio – een zeer ervaren caballero – mij geen dingen zal laten doen waarvan hij maar even denkt dat ik dat niet aan kan. Het is namelijk de overbuurman van de eigenares van het huis waar ik logeer en zij kan hem in goed verstaanbaar Spaans uitleggen hoe ze daarover zou denken. Nog even en ik begin me al een echte amazona te voelen.

We komen langs een gedeelte van de berg waar kaalslag gepleegd wordt en mijn hart huilt als ik al die omgekapte bomen zie. Wat jammer, wat jammer toch, dat zulke oude bomen het veld moeten ruimen voor wie weet wat voor bebouwing. Ook hier dus in dat mooie, oude Galicië met zijn ongerepte natuur. Wat zou ik daar graag met Antonio over willen praten, maar daarvoor schiet mijn Spaanse taalbeheersing helaas te kort. Het blijft dan ook bij mijn eigen gedachten en ik ben blij als we dit trieste stukje natuur een stuk voorbij zijn.

Blijkbaar zijn we inmiddels redelijk dicht bij de top gekomen en als ik wil, gaan we dat laatste steile stuk nog omhoog. In draf wel te verstaan. En natuurlijk wil ik dat! Ik geef me er volledig aan over en ben verbaasd hoeveel grip een paard heeft op het rotsige stuk tussen de bomen door. Ik moet me wel heel goed concentreren om goed op het paard te blijven zitten.OLYMPUS DIGITAL CAMERA Als we de laatste bomen voorbij en bijna op de top zijn, is het eerste wat ik daar zie een drietal wilde paarden. Ze rennen van rechts naar links en blijven op een afstandje nieuwsgierig staan.

Bovendien voel ik de zon weer op mijn gezicht. Als we de top van de berg bereiken, maakt mijn hart een sprongetje. Ik heb een geweldig uitzicht. Onder me zie ik zowel wolken als nevelslierten voorbij gaan. Heel ver in de diepte zie ik tussen de nevelslierten door de Atlantische Oceaan. Om over wat rotsen te kunnen klimmen, stappen we van de paarden af. Er heerst een serene rust boven op die top. Ik voel de harteklop van moeder aarde onder me en de verbinding met de oneindige kosmos boven me. Hier op deze plek voel ik me zo één met het al dat mijn hart helemaal openbarst. Ik voel de eenheid hier zo sterk, dat ik behoefte heb om een klein ritueel te doen. Ik zoek een mooie plek op en begin te zingen. De klanken klinken op vanuit mijn hart. Als ik klaar ben, pak ik mijn waterflesje en breng nog een plengoffer. Ik geef iets terug aan deze bijzondere plek als dank voor wat hij mij op dit moment geeft.

Als we de paarden weer bestijgen, ben ik in de veronderstelling dat ik het mooiste van deze plek nu wel ervaren hebt. Maar Antonio heeft nog meer voor mij in petto. We rijden een klein stukje naar beneden en weer komen er wilde paarden onze richting uit. Ze passeren op gepaste afstand. Als ik hen een poosje gevolgd heb met mijn ogen en mijn hoofd naar rechts draai, zie ik dat boven de oceaan de zon langzaam in de mist verdwijnt.OLYMPUS DIGITAL CAMERA De kleuren zijn zo mooi, zo betoverend. Ze veranderen voortdurend: geel, goud, rood, paars, mauve, roze, violet, indigo. Daar zit ik dankzij Duvia boven op een Spaanse berg, in volledige verbinding met moeder aarde en de kosmische vader. Het is een schouwspel dat me raakt van top tot teen, zo spectaculair. We blijven daar staan tot de zon helemaal in de nevelen is verdwenen en er geen zonnestraaltje meer te zien is. Met die nevel om ons heen is het alsof we in een mystieke wereld belanden, in de wereld van de Nevelen van Avalon, maar dan in Galicië. In stilte beginnen we de afdaling. Als ik terug ben bij mijn medecursisten zit ik nog met mijn hoofd in de wolken. Mijn lichaam is er wel, maar helemaal geland ben ik nog niet. Wat een geweldige ervaring: mijn eerste rit te paard. Dank je wel Duvia, dank je wel Antonio.

© Elly de Lezenne Coulander

Advertenties

De hemel op aarde

Bijdrage van:  Bob Kukler

Uit: Het vijfde inzicht van Don Miguel Ruiz – Don José Ruiz

In het verhaal van Adam en Eva hadden we een gesprek met een slang die in de Boom der Kennis leefde. Die slang was een gevallen engel die verdraaide boodschappen doorgaf. Hij was de prins der leugens, en wij waren nog onschuldig. De slang vroeg: “zouden jullie als God willen zijn?” Zo op het oog een eenvoudige vraag, maar doorzie je de list? Als we hadden gezegd “Nee, dank je, ik ben al God”, dan zouden we nog steeds in het paradijs leven. Maar we antwoordden: “Ja, we zouden wel als God willen zijn”. We doorzagen de leugen niet, aten van de vrucht, slikten de leugen en stierven.

Schone natuur

Deze prachtige metafoor geeft een hele andere kijk op onze essentie. In deze metafoor is de manier waarop de slang de vraag stelt de list om de mens in verwarring te brengen en de geloofsovertuiging van de afgescheidenheid te bewerkstelligen. En kennen wij mensen die slang niet als dat stemmetje in ons; het stemmetje van ons ego.  Zou je… vul maar in: een meer liefdevol iemand, een meer gewaardeerde persoonlijkheid, een krachtiger mens willen zijn of een meer waarachtig leven willen leiden? En in plaats van te antwoorden “Nee, ik ben al liefdevol, gewaardeerd, krachtig of waarachtig” trappen we in deze listige vraag en beantwoorden we deze met ‘ja’. En omdat we de creator zijn van onze eigen werkelijkheid, gaan we er naar handelen en streven we iets na wat een illusie is, terwijl we dat wat we nastreven in wezen al zijn.

Dat listige spel van indoctrinatie wordt ook door onze ‘leiders’ en de ‘machtige elite’ gehanteerd, waarbij ze intensief gebruik maken van de mainstream media die ze volledig in handen hebben. Daarbij worden we door subtiele, listige vragen op een zijspoor gezet. Zouden we meer geld en welvaart willen voor iedereen? Zouden we onze kinderen een mooiere, schone en duurzame wereld willen nalaten? Zouden we een wereld van volledige vrede en geluk voor iedereen willen?
Ja, dat willen we allemaal. Overvloed, een mooie, schone, duurzame wereld, vrede en geluk; dat willen we in wezen allemaal. Maar hebben we het door? Door deze listige vragen positief te beantwoorden, creëren we in onze perceptie juist het tekort, de armoede, de vervuiling, de oorlogen en de ellende.

We zouden de vragen ook met ‘nee’ kunnen beantwoorden. Er is meer dan genoeg voor iedereen. Er is genoeg liefde, geld, energie en gezondheid voor iedereen. Er is OVERVLOED voor iedereen, als we het maar een beetje eerlijk verdelen. En als we er maar bewust van zijn dat de natuur werkelijk alles in zich heeft om altijd voor balans voor alles en iedereen te zorgen. Er zijn al veel technieken en nieuwe ontwikkelingen voorhanden die meer dan voldoende, schone en ‘vrije’ energie voor iedereen kunnen opleveren, zonder moeder aarde naar de knoppen te helpen. En als we beseffen dat alles één is en dat we allemaal één zijn, dan is wereldwijde vrede geen utopie meer, maar realiteit. Want hoe kunnen we in godsnaam – als we allemaal één zijn – elkaar de hersens inslaan of nog erger, krankzinnige oorlogen voeren.

In de metafoor bovenin dit artikel staat het volgende: “Als we hadden gezegd ‘Nee, dank je, ik ben al God’, dan zouden we nog steeds in het paradijs leven”. Voor velen, ook voor mij, is dat een groot verlangen: het paradijs op aarde. En ik weet dat we die vraag ons veelvuldig stellen: zouden we de hemel op aarde willen? En in deze vraag zit dezelfde list verborgen. Op het moment dat we ‘ja’ zeggen, impliceert dit dat de hemel nog niet op aarde is en dat we dit nog krampachtig moeten nastreven. We kunnen ook antwoorden: “Nee, de hemel is al op aarde, deze moeten we alleen zichtbaar maken”. Het is zoals met de uitspraak van Michelangelo, de beroemde beeldhouwer van onder meer de David:beeld van Bob “In elke steen zit een beeld verborgen. De kunst is om het beeld te onthullen door het uit te hakken, ofwel het bevrijden van het beeld dat in de steen zit opgesloten.” Zo moeten we op aarde de hemel die er al is, onthullen en bevrijden, zodat deze zich volledig kan manifesteren.

Natuurlijk zullen heel veel lezers nu verontwaardigd roepen: kijk nu eens naar de wereld en zie je dan niet dat het een rotzooi is en dat die rotzooi alleen maar erger wordt? Veel armoede; toenemende ongelijkheid in verdeling van overvloed. Oorlog; de dreiging van een derde wereldoorlog. Vervuiling; allerlei doelstellingen wat betreft duurzaamheid worden niet gehaald. Verschraling van de leefomstandigheden; steeds meer mensen kunnen niet leven vanuit de blauwdruk van hun ziel, en erger ze hebben zelfs te weinig om zich te voorzien in hun dagelijkse behoeften.

Nee, ik sluit mijn ogen niet voor deze erbarmelijke omstandigheden. Het lijkt meer op een patstelling. De vraag is hoe lossen we deze patstelling op. Eén ding is duidelijk; we lossen deze patstelling niet op door nog meer in de slachtofferrol te gaan en te klagen over wat er allemaal mis is. Op die manier geven we geen uiting aan onze co-creatorschap, waarmee we juist kunnen bijdragen aan positieve veranderingen.

Een tweede neiging met betrekking tot bovengenoemde patstelling is om deze te negeren. We negeren dat de wereld in brand staat. We negeren dat er daadwerkelijk een oplossing nodig is om de patstelling te doorbreken. We gaan door met de levenspatronen en de geloofsovertuigingen die we altijd al gevolgd hebben. Ik kan je met heel veel zekerheid zeggen: negeren van de patstelling werkt echt niet. Je kop in het zand steken is zinloos. Het komt niet overeen met waarom je als ziel hier op aarde bent gekomen.

De derde mogelijkheid – en volgens mij de enige werkzame manier – is om contact te maken met je hart en ziel. Om bewust te zijn van wat je werkelijk hier op aarde wilt brengen. Je creatieve blauwdruk ontdekken en omarmen. En daarnaar leven en handelen. En dan komen we tot de ontdekking, en dat sluit zo mooi aan bij de metafoor aan het begin van dit artikel, dat we in wezen goddelijk zijn. En als we dat met genoeg mensen beseffen, dan is de onthulling van de hemel op aarde… een fluitje van een cent.

© Bob Kukler

November: Uitdaging om echt te communiceren

Bijdrage van: Elly de Lezenne Coulander

Bijna dagelijks gebruik ik het Siberisch stenenorakel voor veel van mijn cliënten. Het is iedere keer weer verbazend hoe snel ik daarmee naar de kern van een vraag kan komen. Voor mijn maandelijkse voorspellingen stel ik dan ook altijd de vraag wat de maand ons gaat brengen. Deze keer is al heel snel duidelijk dat het een redelijk rustige maand is. binnenWe richten ons meer naar binnen. Dat is natuurlijk niet zo gek, want het is door de overgang naar de wintertijd vroeg donker. Wat is er dan niet heerlijker dan lekker thuis te blijven bij de brandende haard met een glas wijn en een heerlijk boek bij de hand.

Onze uitdaging deze maand is om onze communicatie eens onder de loep te nemen. Dat is uiteraard een groot begrip. Mijn ervaring is dat de meesten onder ons wel hebben leren praten, maar niet hebben leren communiceren. Daar schaar ik mezelf trouwens ook onder en het heeft me heel wat moeite en tijd gekost om ook echt te leren communiceren. En nog steeds kan ik niet zeggen dat ik nooit meer in mijn oude gedrag terug val. Dus is het best wel een uitdaging om naar je eigen communicatie te kijken. Het is wel de moeite waard, want het kan naar boven brengen waarom je altijd ruzie met iemand krijgt, of waarom je in de verdediging schiet of de strijd aangaat, of waarom er nooit naar je geluisterd wordt.

Communicatie is zo’n ontzettend belangrijk onderdeel in ons leven en we zijn er zo ontzettend slecht in doordat de meesten van ons dat van huis uit niet leren. Als kind krijgen we zo vaak boodschappen te horen als: dat mag niet, laat dat, niet huilen, groot zijn, als grote mensen praten houd jij je mond. Dit soort programmering zorgt ervoor dat we vast wel een hele avond kunnen praten, maar zonder eigenlijk iets te zeggen. Wat zou het toch heerlijk zijn als we als kind al leren om onze gevoelens onder woorden te brengen zonder afgestraft te worden. Dat zou in ons volwassen bestaan heel wat angst voorkomen waardoor we ons kunnen richten op wat er in ons zelf omgaat en dat aan je gesprekspartner(s) duidelijk te maken. Omdat we dat liever niet doen richten we onze aandacht maar al te vaak op wat een ander in onze ogen fout doet en maken we dat die persoon in niet mis te verstane woorden duidelijk. Dan vinden we het ook nog raar dat die ander dan in de verdediging schiet.

Het is dus best moeilijk als je dat niet geleerd hebt om zodanig met elkaar te praten dat we de ander in zijn/haar waarde laten en bij onszelf blijven als we de ander iets duidelijk willen maken. Toch begint dat echt bij jezelf. Door te voelen wat het gedrag van die ander met jou doet, kun je dat die ander vertellen zonder te wijzen met dat vingertje van jij dit verkeerd en jij dat verkeerd. buitenVraag jezelf vervolgens af wat jouw behoefte in deze situatie is. Wat kan die ander doen om jou een prettiger gevoel te geven en vertel dat die ander met de vraag of hij/zij je daarin tegemoet kan komen of daaraan wil meewerken. In het kort is dat de manier waarop we vredelievend met elkaar kunnen communiceren. Als we dat zouden kunnen, dan maken we een enorme sprong vooruit. De energie van deze maand werkt eraan mee dat we een sprong vooruit kúnnen maken. Er zijn boeken en cursussen in overvloed om je daarbij te helpen. Dat zal niet iedereen lukken, maar toch des te meer mensen zich gaan bekwamen in een vredelievende communicatie des te beter, want op den duur werkt de wet van de grote getallen.

Wat me verder opvalt in het orakel is dat het beter gaat wat de werkgelegenheid betreft en ook op financieel vlak gaan we de goede kant uit. De transformatie die nodig is om van een economie gerichte cultuur naar een mensgerichte cultuur te gaan komt heel langzaam dichterbij. Dat gaat echt stapje voor stapje en ongetwijfeld ook af en toe een stapje terug. Het gaat nog wel een poosje duren voordat er zoveel bewustzijn is dat het belang van het geheel voorop komt te staan en het belang van die paar rijken die de dienst uitmaken afkalft. Daarvoor is het nodig dat we ons gaan afvragen of de waarden en normen die we van huis uit meegekregen hebben en in de loop van de tijd hebben vergaard nog wel van deze tijd zijn. Doe dat ook met je overtuigingen. Dan zul je merken dat verschillende normen, waarden en overtuigingen je nu eigenlijk blokkeren om te zijn wie je werkelijk bent. Weet je, principes zijn er om je leven te leiden, niet om het te belemmeren. Doe dus net als Prins Claus met zijn stropdas, gooi weg wat je niet meer dient. Dan zul je merken dat de wereld er heel anders uit kan zien. Dan begint er een nieuwe ronde waarin je in staat bent om je eigen uniciteit te laten stralen. Nieuwe ronden, nieuwe kansen, dus wat let je, pak die kans.

© Elly de Lezenne Coulander   November 2014

Onze metaforische samenleving…

Bijdrage van: Irma Schiffers

engelse vlag

ENGLISH

Hectaren land. Veel mooie gele kleuren. Er heerst veel drukte. Gezellige drukte. Iedereen is op zijn eigen manier bezig op dat land. Manden worden gevuld. Een koe wordt gemolken door een meisje. Met de hand. Het dier voelt zich prettig en graast ondertussen wat. Er lopen schapen rond, geiten, kippen. Helder stromend water springt uit de bron en wordt opgevangen. Een hond springt achter zijn baasje aan om de schapenkudde te helpen verplaatsen. Mensen lopen heen en weer. De manden worden geleegd. Er wordt gelachen. De zon kleurt het tafereel nog wat warmer. Vrachtwagens rijden aan om voorraden te laden voor de verwerking van de oogsten. En ze vertrekken weer. Een prachtig schouwspel. Deze gemeenschap is zelfvoorzienend en leeft samen in harmonie; het wij-gevoel is hier duidelijk aanwezig en iedereen is tevreden.

Een grote zwarte auto rijdt richting de velden. Een man stapt uit en vraagt naar de ‘baas’. Ik word nieuwsgierig. Wie zou dat zijn? Er wordt wat geroepen naar de mensen in het veld. Het meisje stopt even met melken en kijkt achterom. Ze wijst naar iemand. Om de bezoeker heen ontstaat een groepje. Er is geen ‘leider’, alles loopt immers goed zo?

De man gebaart wat en de groep gaat in debat. Hij stuurt iedereen naar huis, want hij heeft zojuist het land opgekocht. Het is nu van hem, meldt hij. Er wordt geprotesteerd. ‘Het is ons dorp, ons voedsel, onze melk, onze eieren en de basis van ons bestaan’. Dat gaat al jaren goed. Wie bent u?

De man zoekt de leider. Die is er niet. Nooit nodig geweest. Hij wijst iemand aan. ‘Jij bent de leider en jij gaat zorgen dat de mensen die het meest efficiënt kunnen werken voor ons gaan werken. De rest gaat weg. De dieren gaan eraf, ik heb zaden die gecreëerd zijn om een supersnelle oogst te verkrijgen. Zodat er meer geld verdiend wordt op ‘mijn’ land. En je kunt kiezen, of je werkt voor mij en ik bepaal wat je daarvoor krijgt of je hebt niets en dan heb je ook niets meer te eten of te drinken. Kies zelf maar. Dit is nu mijn land!’

Martin Luther KingDe zojuist aangewezen ‘leider’ schrikt en ziet een doemscenario voor zich. Geen eten, geen huis meer, want dat is zojuist geconfisqueerd. Ja, ik word de nieuwe leider, dan kan ik behouden wat ik had. Hij verkoopt daar onder die warme zon zijn ziel.

 

Het door angst gedreven verraad dat hij pleegt, ontgaat hem.

Hij jaagt ‘zijn’ mensen van het land af want hij doet wat hem wordt opgedragen. Hij heeft zijn huis, zijn voedsel en een nieuwe status. Het lijkt een droom, niet eens een nachtmerrie. Wel voor al die andere mensen.

‘De koeien moeten weg. De schapen en de geiten moeten weg. De kippen moeten weg. En als ze niet weggaan krijgen ze een virus en laten we ze gewoon ‘ruimen’. Deze hectaren grond kunnen veel meer geld opleveren. Er klinken schoten. De dieren worden omgelegd. Het meisje dat de koe aan het melken was, wordt hysterisch. Er klinkt nog een schot. Ze is monddood. Ze is dood!

Het komt op TV want iedereen moet zien wat hier gebeurt. Dan weet je wat er gebeurt wanneer jouw land wordt ingenomen en wanneer je je niet inschikkelijk opstelt. Je overlevingsdrift zal je houding veranderen. Je gaat het vanzelf normaal vinden.

De leider van dit stuk land krijgt een hoge politieke positie. Maar hij heeft zojuist zijn ziel verkocht, dus hij maalt er niet om. Hij krijgt een grote zwarte auto en rijdt naar een ander stuk land. Nu is hij degene die iedereen naar huis stuurt. ‘We hebben zojuist dit stuk land gekocht’, zegt hij. ‘En je kunt kiezen, of je werkt voor mij en ik bepaal wat je daarvoor krijgt of je hebt niets en dan heb je ook niets meer te eten of te drinken. Dit is nu mijn land!’

still waiting for the mainstream media...Er is weinig verzet. Ze keken ook naar de TV. Niemand doet wat, want er heerst inmiddels angst. Er klinken schoten. Alle koeien zijn dood! De mensen vluchten naar het volgende stuk land. Ze willen geen slaaf zijn. Er is immers genoeg uit de aarde te halen voor iedereen.

Maar ze zijn ‘nomaden’ geworden. Voor eeuwig op de vlucht.

Totdat….

 

 

© Irma Schiffers

Ik ben tegenwoordig zelfstandig en voortaan te consulteren op mijn eigen lijn: 0909-0501 (eveneens voor 0,90 cent per minuut)

Alle artikelen op deze site worden belangeloos geschreven ten bate van ‘humanity’ en mogen in hun geheel worden overgenomen, mits voorzien van bronvermelding